Taşrada çocuk olmak

Neden taşra metropol de farklı mı? Sanmıyorum. Zaten adına metropol denen yerde doğdum. Şehrin merkezine yürüyerek yirmi dakikada varıyordum. Yirmi dakika sonra valilik binası, hastane, sebze hali, banka gibi şehir hayatına özgü her şeyi karşımda buluyordum. O zaman neden taşra çünkü bunlar bir taraftan oluyorken yaşantım köy yaşantısından çok farklı değildi. Tüm komşularım köyden gelmişti. Şehir bu göç ile büyük köylü nüfusunu içinde barındırıyordu. Karşı komşum evin çatısında keçi besliyor. Yan komşumun tavuk ve horozları vardı. Arka sokaktaki komşudan ise süt alıyor, karpuz kabuklarını götürüyorduk ineklerine yedirsin diye. Biraz ilerde at arabaları vardı taşımacılık onlarla yapılıyordu. Evin çatısına çıkınca güvercin besleyenleri seyrediyordum. Şehirde büyümüştüm ama şimdi anlıyorum aslında köylüydüm.

           Peki, bu hayvancılık ile iç içe olmak mı beni köylü yapıyordu tabii ki sadece bu değil. Doktor, avukat, mühendis, öğretmen, polis, asker, arkadaşlarımın hiçbirinin babası bu meslekleri yapmıyordu. Seyyar satıcı, inşaat ustası, sıvacı, amele, pazarcı, marangoz, camcı bunlardı bildiğim meslekler. Müzik aleti hiç yoktu düğünlerde davul ve zurnayı görüyordum. Bunları çalanlar ise esmer tenliydi bizimkilere benzemiyordu. Eğlence ise ateş yakmak, çamurla oynamak, dövüşmek, taş atarak nişancılık oynamak. Şimdi bakıyorum herkes tutturmuş 80 ler de çocuk olmak diye bir şeyler, bende böyleydi 80 ler başkası da benden farklı değildi.

            Gelelim okul yıllarına sınıflar 60-80 kişiydi her sırada en az üç kişi vardı. Bazı sıralar nadiren dört kişi de oluyordu. Önlükler siyah, yakalar beyazdı, çoğu renklerini kaybetmişti,  genelde ortaokula geçen büyüklerin önlükleri kardeşlere kalıyordu. Artık renkleri gri idi. Onların düğmeleri de farklıydı. Çoğu kavga ederken kırıldığından, aynısını bulmak zordu bir okul önlüğünde Beş farklı düğme şaşılacak şey değildi.

 Bütün erkeklerin saçları üç numara, tüm arkadaşlarım keldi. O yüzden berberde tıraş olan küçük çocukları sevemedim hakkıyla. Çocuk dediğin kel olur öyle kazınmış aklıma. Bazıları erkekti ama uzun saçlıydı, bildiğin kız gibi saçları örgülü, onlarınki kesilmiyordu. Sonradan öğrendim bizim oralarda çocukları olmayan aileler Allaha, erkek çocukları olduğunda yemin ediyorlar. Sekiz -dokuz yaşına kadar saçlarını kesmeyeceklerine dair. Çok sonra öğrendim bunu, ben barış manço gibi düşünüyordum onları. Nedenini bilmediğim sebepten uzundu saçları.

             Sonra bit kontrolü, mendil kontrolü ardından tırnak kontrolü, öğretmenler iyi niyetliydi ama tuvalet de sabun yoktu. Kapıları kırıktı, iç çamaşırı olmadığı için pipileri fermuar arasında kalan, öğretmeni çağırarak kurtardığımız arkadaşlarımız vardı.

              Bunlar sadece başlangıç. Okul yıllarıma ve çocukluğuma fırsat buldukça daha çok döneceğim. Bu anlattıklarımı birçok kişi yaşadı beklide benzerlerine şahit oldu. Benden 10 yaş küçüklerin bunlara şahit olmadığını hayretler içinde gözlemliyorum. Aynı çevrede yetişmemiş büyükler de anlamıyor. Bu yaşadıklarım, bana büyük zenginlik kattı. Benim gibi olmayanları daha iyi anlıyorum. Slumdog Millionere seyretmeden, oradaki sefaletin tanığı olmuş. Hem köylü hem şehirli olmuştum. İmkânsızlıkların farkında, imkânlı olmanın konforuyla bakabiliyorum böylece.  Tekrar görüşmek üzere…