Duygu Durum Bozukluğu

Bu başlık bir psikiyatrik rahatsızlığın adı olarak kullanılıyor. İnsanın, içinde bulunduğu ruh halinden bağımsız veya zıt tepkiler vermesi olarak adlandırılabilir. Örneğine rastladınız mı? Bilmiyorum. Yakını ölen kişinin cenazesinde attığı kahkaha bunun en tipik örneğidir. Yaşadığı sinir ve stres sonucu kahkahaya boğulan ofis çalışanını örneği çok yabancı gelmemiştir.

Peki, her bu durumda olan kişi hastamıdır. Değildir tabi acıyı hafifletmenin bir yolu gibi kabul edilebiliyor genelde. Bizim toplum bu durumu çok özümsemiş. Hayatın her alanında, bunu bir özdeyiş ile perçinliyor. Aziz Nesin bunu görüp  “Güleriz ağlanacak halimize” demiş. Yol ortasında aracın yakıtı bittiğinde. Yakıt almaya gitmek yerine, yola çıkıp, müzik eşliğinde göbek atan erkekleri gördüğünüzde, aklınıza ne geliyor bilmem.

Toplum olarak erkek için ağlamayı ayıp görmüş. Kadına gülmeyi hafiflik sebebi bilmişiz. Milli önderin yalnız canlandırılmasını hakaret saymışız. Olmadı “Kan kusup, kızılcık şerbeti içtim” demeyi marifet bellemişiz. Yaşadığımız hüznü başkalarına göstermeyi, düşman sevindirmek diye düşünmüşüz. Durum karşısında nasıl davranacağı konusunda çelişkileri olan bireyler gittikçe çoğalıyor.

Yansımaları nasıl oluyor acaba?  Duygularını nasıl saklayacağını veya nasıl belli edeceğini bilmeyen insanlar, toplumda nasıl var olacaklar? Eşine kıskandığını belli etmek için şiddete başvuran. Telefonla konuşurken kızdığını, telefonu fırlatarak gösteren, Sinirlendiğini, yanındaki sandalyeye attığı tekme ile belli eden erkek. Ağlama nöbetlerine tutulan, saçlarını kestiren, dondurma ve çikolata kâselerini temel gıdaya dönüştüren olmadı, ilaç kutularına dadanan kadın.  İşte bu şekilde var olmaya devam edecekler.

“Ya olduğun gibi görün ya da göründüğün gibi ol” Demişti Mevlana. Sosyal görünüp yalnız olduğumuz. Çok gülüp az mutlu olduğumuz. Az kazandığımız ama çok kazanıyor gibi harcadığımız, bu çağda. Çokça Hatırlanmayı hak eden bu sözü gerçek yapma umuduyla kalalım.