5 Şubat 2012 Pazar

Yoshi'nin Harmanı ve Tsunami Mağdurları İçin Bir Bardak Umut


78 yaşındaki kahve meraklısı Yoshi Masuda Japonya'daki tsunami sonrası hayatları değişen insanlar için ne yapabilirim diye düşünmüş. Çok sevdiği kahve tutkusu ile insanların kaybolan umutlarını diriltmek için yardım edebileceğini düşünmüş. Onlarla bu tutkusunu paylaşmaya karar vermiş. Eski plakçalarını minibüsüne atıp insanlara müzik eşliğinde kahve yapmanın inceliklerini anlatarak, onlara bir bardak umut vermiş. Bazılarına kendi kahvelerini yapmaları için küçük kahve setleri armağan etmiş. Sonra bu süreç başkalarına da ilham vermiş ve bir benzerini yapmaya itmiş. Yoshi aracına umut kahve adını vermiş. Biri bu çabayı kısa film haline dönüştürmüş seyredin dile hakim olmayı gerektirmiyor. Ben misafirlerim ve arkadaşlarım ile paylaştığım bu hobimi, ilerde fırsat bulunca başkaları ile nasıl paylaşırım diye düşünmeye başladım. Belli mi olur...

Yoshi's Blend from Mackenzie Sheppard on Vimeo.

1 Şubat 2012 Çarşamba


Beni Giydir Spock

Bugün artık bir klasik haline gelmiş Uzay Yolu dizisi 1960 lı yıllarda çoğu kimsenin gelecek ile ilgili ön görülerine öncülük ediyordu. Dizide kullanılan birçok teknik bugün imkânlı. Bazılarına ise hala erişemedik. Kaptan Kirk bir röportajında dizide kullandığımız cep telefonu bugün kullandıklarımızdan çok daha ilkeldi diyerek, gelişimin hızına şaşırdığını belli ediyordu. Tabi hala Scotty bizi ışınlayamıyor ama belki yakınlarda o da mümkün olur.

Ben dizide ve benzeri bilim kurgularda yer alan giyim fikirlerini çok benimsedim.  Israrla o günlerin gelmesini bekledim.  Kolayca giyip çıkaracağımız tek parça vücudumuzu saran giysiler.  Kolayca yıkanan en soğuk ve sıcak iklimlerde vücudumuzu beli bir ısıda tutan giysiler.  Bugün teknoloji bunların bazıları imkânlı kılsa bile moda ve beğenilerimiz bunları hayatımıza sokmakta direniyor.  Bugün kimse vücudunu saran bir tayt ile sokaklarda dolaşmak istemiyor. 

Ben yıllarca ütüyü anlamsız bulup, teknolojinin zamanla bu güçlüğü aşacağına inandım. Örneğin uzun süre ütüsü bozulmayan sentetik kumaşlar. Hızlı ütüleme imkânı sunan pres ütüler bir başlangıçtı. Maalesef sentetik esaslı giyeceklerin kanserojen olduğuna dair çalışmaların sonuçları ve pamuğun tenimizdeki hissine yenik düşerek pek tutmadık onları. Pres ütü ise beklediğimiz kolaylığı sağlamadı bize.  Bugün gömlekleri çok hırpalamayan çamaşır makineleri  ve ütü gerektirmeyen pamuklu gömlekler çok yaygın olmasa bile pazarda varlar. Yine üzerimde sevdiğim ütü gerektirmeyen bir gömlek var.

Yine de her bedene uyan esnek kumaşlar istemiyor değilim. Sahi neden hala kemer kullanıyoruz. Hala neden ayakkabıların bağcıkları var. Cırt Cırt bantları neden sevmedik. Geleceğe Dönüş'te her ayağa olan daralan ayakkabıdan bahsetmiyor muydu? Neden onlar yok. Belli ki konforun görüntüden çok daha önemli olacağı bir gelecek öngörüsü, kabul görmemişti. Benim gibi Spock vari düşünenler moda çarkında ezilip gitmişti.

Hep spor ayakkabılar giyiyorum. Çok seviyorum konforunu. Nefes alan ama su geçirmeyen hafif Gore-Tex ayakkabılar varken, sivri burunlu kunduralar giymek zorunda kalmak düpedüz zulüm. Bugün resmi giyindim kendimi çok kravatlı hissediyorum. Kunduramın topuk sesleri beni rahatsız ediyor. Ayakkabım sıkıyor ve kirlendiğini çabuk belli ediyor. Çamaşır makinesinde de yıkanmıyor :/  Neden bunu giymek zorundayım ki :/
İşte bu yüzden Spock giydirmeli tüm dünyayı bu kadar renkli olmasa bile rahat olmalı her şey.